นก พระอาทิตย์ สุดยอดพระจันทร์

About Project

www.facebook.com/peundin

Project Detail

 

 

 

1

เป็นปกติทั่วไปของนักเรียนออกแบบที่จะนอนดึกดื่นหรือไม่ก็นอนตอนพระอาทิตย์ขึ้น

ไม่ใช่เพราะอยากใช้ชีวิตเป็นนกฮูก! แต่เพราะปริมาณงานที่ต้องทำนั้นดูเหมือนจะมากกว่าเวลาที่มี

 

ตอนนี้เป็นเวลาที่พระอาทิตย์ขอลาไปพักผ่อนแล้ว

คือเวลาที่ผมต้องทำงานให้เสร็จทันเส้นตาย

 

ระหว่างเคร่งเครียดอยู่นั้นก็เห็นแม่เดินเข้าเดินออกไปตากผ้าที่ระเบียง

แม่เอ่ยถามระหว่างหยิบไม้แขวนเสื้อไปพลาง

 

“วันนี้เห็น ซูปเปอร์มูน หรือยัง?”

 

คำถามทำให้ผมหยุดคิดไปพักหนึ่ง ขณะที่มือก็ยังระวิง

 

แม่เป็นคนชอบดูข่าว ชอบติดตามความเคลื่อนไหวและเป็นไปของโลก

จะรู้หมดว่า วันไหนฝนตก แดดออก ลมเข้า อาจเพราะแม่ช่วยทำงานบ้าน เลยทำให้สนใจเรื่องเหล่านี้เป็นปริยาย

 

ตากผ้า ตอนไหนให้แห้ง เก็บผ้า ตอนไหนให้ไม่เปียกฝน ปรากฏการณ์ต่างๆ ของโลกแม่จึงไม่พลาด

 

ผมตัดสินใจหยุดทำงานแล้วเดินออกไปที่ระเบียง เพื่อไปดู “สุดยอดพระจันทร์” ที่แม่ว่า

ถือเป็นการพักสายตา เปลี่ยนจากมองแสงสว่างหน้าจอไปมองแสงสว่างจากพระจันทร์

 

เราเห็นพระจันทร์ที่สว่างและชัดมาก แต่เอาเข้าจริง เราแทบลืมไปแล้วว่าความสว่างของพระจันทร์ในวันธรรมดามันสว่างแค่ไหน

 

ความจริงแล้ว เราไม่ค่อยได้มองพระจันทร์ในวันธรรมดาต่างหาก เลยไม่รู้ว่าที่เป็นขั้นสุดยอดมันเป็นยังไง

 

ไม่แน่! หากเราสนใจพระจันทร์ในวันธรรมดา วันที่ยังไม่ได้แปลงร่างเป็นพระจันทร์ขั้นสุดยอด มันอาจจะชัดและสว่างอยู่ในใจเราก็ได้

 

Serge K

 

 

 

2

ต้าร์-นุ คู่รักนักเดินทาง 1 ใน 12 ฅนค้นโลก รายการคนค้นฅน พี่ต้าร์และพี่นุเป็นนักเดินทาง มีใจรักในการเดินทาง ออกเดินทางมาแล้วมากกว่า 50 ประเทศทั่วโลก ทุกครั้งที่เดินทาง พี่ต้าร์ พี่นุ ก็มักจะสะพายกล้องและส่องสายตาผ่านเลนส์ เพื่อบันทึกโลกรอบตัวอยู่เสมอๆ ปรากฏการณ์พระอาทิตย์ตกจึงเป็นสิ่งที่ท้าทายตลอดมา

 

“เวลาเราถ่ายภาพเรื่อยๆ เราถ่ายภาพเยอะๆ แล้วมันซ้ำกันไหม? เช่น พระอาทิตย์ตก”

พิธีกรถามระหว่างพี่นุตั้งขากล้องและรอแสงพระอาทิตย์ตกให้พอเหมาะพอดี ท่ามกลางสิ่งที่เขาเรียกกันว่า “สิ่งมหัศจรรย์ของโลก” พีระมิด ประเทศอียิปต์

 

“จริงๆ แล้ว อย่าว่าแต่สถานที่คนละสถานที่เลย ที่เดียวกันแต่ต่างฤดูมันก็ไม่เหมือนกัน หรือเวลาต่างกัน แค่วันนี้กับพรุ่งนี้มันก็ไม่เหมือนกัน พระอาทิตย์ที่ตกวันนี้กับพรุ่งนี้มันก็ไม่เหมือนกัน ฉะนั้นเราก็ถ่ายได้เรื่อยๆ” พี่นุบอกอย่างนั้น

 

พี่นุ ยังเคยพูดไว้ว่า

“พระอาทิตย์มันขึ้นกับลงวันละสองครั้ง ในหนึ่งปีเรามีโอกาสที่จะได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นและตกประมาณเจ็ดร้อยกว่าครั้ง แต่คนบางคนอาจไม่เคยเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะอาจคิดว่ามันขึ้นและลงทุกวัน สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องปกติ เรื่องธรรมดา เรื่องใกล้ตัว เราอาจไม่สนใจ เราอาจคิดว่าเราทำเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าเราไม่ทำ สักวันเราอาจต้องย้อนกลับไปมอง แล้วคิดว่า วันนั้นเราน่าจะทำ วันนั้นเราน่าจะดู เหมือนเรื่องพระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก ลองถามดูว่าในรอบปีที่ผ่านมาเรามีโอกาสได้ดูมันกี่ครั้ง แล้วเราอยากดูมันกี่ครั้ง”

 

ester

 

 

 

3

ขณะที่ แอน แฟรงค์* ถูกจับตัวอยู่ในค่ายกักกัน คืนนั้นพายุฝนโหมซัดเข้ากระหน่ำ มองไม่เห็นท้องฟ้า ภาพที่เห็นเป็นเพียงฝุ่นฟุ้งตลบ ข้าวของกระจัดกระจาย หลังคาเต้นท์ที่เธอใช้เป็นที่พักพิง ปลิวไปเหมือนเศษใบไม้ ทำให้เธอต้องไปซุกตัวที่โกงดังเก็บของที่ใกล้ที่สุด ซึ่งเป็นเรื่องบังเอิญทำให้ไปเจอเพื่อนของเธอที่หนีไปหลบพายุฝนอยู่ก่อนหน้า

 

ด้วยความเหนื่อยล้า ทุกคนเผลอหลับไปพร้อมกับอ้อมแขนซึ่งกันและกัน

 

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงบางอย่าง ที่แปลกไปจากเดิม เธอตั้งใจมองไปตามเสียงนั้นผ่านช่องหลังคารั่วอย่างไม่ละสายตา เธอรีบหันไปบอกเพื่อนของเธอด้วยแววตาที่เป็นประกายและเต็มไปด้วยความหวัง

 

“ฉันได้ยินเสียงนก” พร้อมกับตั้งใจเงี่ยหูฟังเสียงนั้น

 

เธอหยุดคิดไปพักหนึ่ง แล้วเธอก็พูดต่อด้วยสายตาที่หมดหวังทันทีที่ความหวังเพิ่งจะเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่

 

“ฉันแทบจะลืมไปแล้วว่าโลกนี้มีนกอยู่”

 

ในวันที่โหดร้าย ในค่ายกักกัน  ดูคล้ายกับนกที่บินไปที่ไหนก็ได้บนท้องฟ้า แต่กลับต้องอยู่ในกรงที่ทำได้เพียงกางปีก

 

การได้ยินเสียงนกของแอน แฟรงค์ ดูเหมือนจะเป็นความหวังที่ทำให้มีกำลังใจมากขึ้น

เพราะเพียงหวังว่าจะได้ออกไปโบยบินอย่างนกตัวนั้นบ้าง

 

 

ความจริงของโลก ไม่ได้มีแค่ นก พระอาทิตย์ หรือ สุดยอดพระจันทร์

แต่ยังมี ก้อนเมฆ สายลม แสงแดด กลางวัน กลางคืน ฝนตก รุ้งกินน้ำ ท้องฟ้า ดวงดาว กระรอกบนต้นไม้ ดอกไม้บนภูเขา ใบหญ้าบนพื้นดิน ...

ธรรมชาตินั้นอัศจรรย์หากเราเข้าใจวิถีและการดำเนินไปของมัน และแน่นอน! มันช่วยเราได้ อย่างน้อยก็เยียวยาใจ ในวันที่เราหมดแรง

 

ในวันที่โหดร้ายที่สุดยังมีนก

ในวันที่พระอาทิตย์ตกยังมีพระอาทิตย์ขึ้น

ในวันที่มืดสนิทยังมีพระจันทร์

 

ว่าแต่ในวันวันหนึ่ง เรามองเห็นอะไรบ้าง?

 

 

พื้นดิน

www.facebook.com/peundin

 


*แอน แฟรงค์ เป็นเด็กสาวชาวยิว เกิดที่เมืองแฟรงค์เฟริต์ ประเทศเยอรมนี ในปีค.ศ.1929

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง(ค.ศ.1939-1945) กองทัพนาซียึดครองยุโรป จับชาวยิวทุกชีวิต ไปยังค่ายกักกัน เพื่อฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เธอและครอบครัวหลบซ่อนตัวอยู่ในอาคารสำนักงานเล็กๆ ที่ กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบอาคารให้เป็นที่หลบสายตาจากนาซี

ระหว่างที่เธอหลบซ่อนตัวอยู่นั้น เธอได้เขียนบันทึกทุกวัน เรื่องที่เธอเขียนเป็นการพรรณาถึงสิ่งที่เธอเผชิญในแต่ละวันขณะหลบซ่อนตัว ไปจนถึงความหวังและความฝันของเธอในตอนนั้น เพราะการเขียนนั้นดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกมีที่พึ่ง ทำให้เธอมีความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อไป

เธอและครอบครัวหลบซ่อนอยู่ได้ประมาณ 2 ปี ในที่สุดก็ถูกกองทับนาซีจับตัวได้ แอน แฟรงค์ เสียชีวิตในค่ายกักกัน จากอาการป่วยเรื้อรัง

หลังสงครามสิ้นสุด บันทึกของเธอได้ถูกตีพิมพ์และได้รับการแปลมากกว่า 70 ภาษาทั่วโลก รวมถึงภาษาไทย ที่มีชื่อว่า “บันทึกลับของแอน แฟรงค์”

 


คนค้นฅน: ต้าร์-นุ คู่รักนักเดินทาง

ภาพประกอบ: Serge K, ester, พื้นดิน


 

Category Tags
Literature
Share this Project !

More Portfolio

by พื้นดิน view more