“ไทย เที่ยวไทย” มหกรรม ลดราคาสินค้าการท่องเที่ยวประจำปีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ซึ่งรวบรวมผู้ประกอบการธุรกิจท่องเที่ยวครบทุกประเภทกว่า 1,250 รายทั้งประเทศ มารวมไว้ในงานเดียว อาทิ โรงแรม รีสอร์ท ทัวร์ สายการบิน รถเช่า เรือท่องเที่ยว สปา ภัตตาคาร สถานบันเทิง สนามกอล์ฟ อุปกรณ์เดินทาง แค้มปิ้ง ดำน้ำ ของฝากของที่ระลึก คึกคักเต็มพื้นที่ศูนย์สิริกิติ์ ทั้งยังมีการส่งเสริมการขายสินค้าและบริการด้านการท่องเที่ยวที่มีผู้ประกอบการ ในและต่างประเทศเข้าร่วมแสดงจำนวนมากที่สุดในประเทศไทย
จัดงานทั้งหมด 5 โซน ดังนี้
1. โซนไทยเที่ยวไทย จัดขึ้นบริเวณเพลนนารี ฮอลล์ 1-2, โซนซี ชั้น 1-2 และพลาซ่า
2. โซนสายการบินและรถเช่า จัดขึ้นบริเวณเอเทรี่ยม
3. โซนสีสันตะวันออก จัดขึ้นบริเวณเพลนารี ฮอลล์ 3
4. โซนสีสันภาคใต้ จัดขึ้นบริเวณเมนฟอร์เย่ 3
5. โซนเที่ยวไปกินไป นอกเหนือจากโซนท่องเที่ยวต่างๆ ให้เดินชมอย่างเพลิดเพลินแล้ว ในบริเวณโซนซีชั้น 1

วันที่ 2-5 กันยายน 2553 เวลา 10.00 – 21.00 น.
สถานที่ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์  Plenary Hall, C-1st, C-2nd, Plaza, Atrium

สมาคมนักออกแบบเรขศิลป์ไทย ร่วมกับสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรมหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร และแพรคทิคิล ดีไซน์ สตูดิโอ ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งผลงานที่นำเสนอหรือสะท้อนความหมาย ภายใต้ประเด็น “Somewhere Thai” โดยสามารถส่งผลงานเข้าร่วมได้หลากหลายรูปแบบ ผลงานที่ส่งเข้าร่วมจะเป็นสัญลักษณ์ โปสเตอร์ การออกแบบตัวอักษร บรรจุภัณฑ์ ภาพถ่าย ภาพประกอบ ภาพกราฟิก โมชั่นกราฟิก ภาพยนตร์ บทความฯลฯ จะเป็นผลงานเรียน ผลงานจริง หรือเป็นผลงานทดลองก็ได้

นิทรรศการขนาดย่อม “ก๊อปเกรดเอ: อะไรในความเหมือน” นำเสนอโลกของการปลอมแปลงและลอกเลียนสินค้า รวมทั้งผลกระทบจากการใช้งาน ผ่านการจัดแสดงสินค้าปลอมและเลียนแบบต่างๆ

ในปี 2552 ประเทศไทยมีสถิติการจดสิทธิบัตรการประดิษฐ์และสิทธิบัตรการออกแบบผลิตภัณฑ์ รวมทั้งสิ้น 2,010 ฉบับ* ซึ่งนับว่าเป็นอัตราการเติบโตที่ต่ำมาก ทั้งยังถูกขึ้นบัญชีดำจากสหรัฐอเมริกาว่าเป็นประเทศที่มีการละเมิดทรัพย์สิน ทางปัญญาสูงจนต้องจับตามองเป็นพิเศษ (PWL) ทำให้ภาคธุรกิจการส่งออก การค้า การลงทุนระหว่างประเทศได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง

ทรัพย์สินทาง ปัญญาจึงไม่ใช่เรื่องเล็กอีกต่อไป แต่ได้เข้ามามีบทบาทและทวีความสำคัญในสังคมไทยมากขึ้น ในสภาวะการณ์เช่นนี้ ผู้คิด ผู้สร้าง และเจ้าของผลงานมีวิธีปกป้องตนเองอย่างไร?

ร่วม “รู้เลียน – เรียนรู้” กับคำกล่าวที่ว่า “การเลียนแบบเป็นจุดเริ่มต้นของความคิดสร้างสรรค์” มาศึกษาสินค้าตัวอย่างที่มีต้นตอที่น่าสงสัย แต่สามารถสร้างรายได้และความสำเร็จอย่างงดงาม และร่วมศึกษาวิธีการปกป้อง แบ่งปัน สร้างสรรค์ต่อ โดยการบริการจัดการทรัพย์สินทางปัญญาอย่างชาญฉลาด ด้วยตัวอย่างผู้ประกอบการไทยที่ประสบความสำเร็จในตลาดโลกทุกวันนี้

เข้าชมฟรี!!
ณ ห้องสมุดเฉพาะด้านการออกแบบ ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC) ชั้น 6 ดิ เอ็มโพเรียม
10.30 – 21.00 น. (ปิดวันจันทร์)
สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ TCDC โทร. 02 664 8448

* ผู้สนใจเข้าชมนิทรรศการที่ไม่ได้เป็นสมาชิกห้องสมุด โปรดติดต่อเคาน์เตอร์ Info Guru ด้านหน้าห้องสมุด เพื่อรับบัตรเข้าชมโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

ด้วยศักยภาพของวัสดุไทยที่มีความโดดเด่นในเรื่องของวัสดุธรรมชาติจากแหล่งทรัพยากรธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ ผนวกกับฝีมืออันปราณีตของแรงงานในท้องถิ่นและภูมิปัญญาไทย ทำให้ในวันนี้ “วัสดุคุณภาพระดับสากล” ไม่ได้หมายถึงวัสดุจากต่างประเทศเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป การพัฒนาวัสดุธรรมชาติของไทยอย่างสร้างสรรค์จนสามารถเพิ่มคุณประโยชน์ใช้สอยหลากหลาย ในขณะที่ยังคงความงามของตัววัสดุไว้ เป็นจุดแข็งสำคัญของวัสดุไทยที่ทำให้หลายประเทศหันมาเลือกใช้กันมากยิ่งขึ้น

ขอเชิญเหล่าบรรดาผู้ประกอบการและนักออกแบบ นิสิต นักศึกษา คณาจารย์ ผู้ผลิต รวมไปถึงนักการตลาด เข้าร่วมสัมมนาเรื่อง “ถอดรหัสแนวโน้มแฟชั่น Color-Febric-Ready to Wear Women & Men Winter 2011-1012″ โดยศูนย์สร้างสรรค์องค์ความรู้แฟชั่น สถาบันพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอ ใน วันอังคารที่ 31 สิงหาคม 2553 เวลา 9.30-15.00 ณ ห้องนิทรรศการ ชั้น 3 อาคารศูนย์สร้างสรรค์องค์ความรู้แฟชั่น สถาบันพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอ

โดยมีหลักเหตุผคือ การให้โอกาสกับทางธุรกิจของทา่าน ติดตามแนวโน้มสีผ้า แบบเสื้อผ้า จาก Nelly Rodi พร้อมฟังบรรยายเป็นภาษาไทย จากผู้เชี่ยวชาญ Mr.Johanny Testard จากบริษัท Servex เพื่อต่อยอดความรู้ และเพิ่มทักษะอย่ามืออาชีพ

รับเพียง 30 ท่านเท่านั้น!!!
สมัครด่วน! วันนี้ ถึง 30 สิงหาคม 2553
ดาวโหลดใบสมัครได้ที่นี้

สอบถามเพิ่มเติม ติดต่อ 02-713-5492 ต่อ 400,700,711,224
ส่งใบสมัครได้ที่ Fax. 02-712-1593

“ทำของดีมีคุณภาพจะอยู่ได้นาน และไปที่ไหนก็ได้ในโลกนี้”

คุณชนิดา ปรีชาวิทยากุล หนึ่งในวิทยากรของโครงการ “จับคู่ทางธุรกิจ” (Business Matching) กลุ่มอุตสาหกรรมเครื่องหนังและสิ่งทอ (โดย TCDCCONNECT) คือดีไซเนอร์และเจ้าของแบรนด์ Senada และ Senada theory เธอผู้นี้เป็นหญิงเก่งแห่งวงการแฟชั่น ผู้สามารถพัฒนาแบรนด์ของตนจนเป็นที่ยอมรับผ่านร้านมัลติแบรนด์ชื่อดังทั้งในโตเกียว นิวยอร์ค ฯลฯ วันนี้คุณชนิดาให้เกียรติมาแบ่งปันประสบการณ์ “การจับคู่ธุรกิจ” ไปจนถึงการต่อสู้เพื่อให้แบรนด์ของเธอก้าวสู่ตลาดสากล

จุดเปลี่ยนจาก “ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความฝันอยากมีแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง” มาสู่ “ผู้หญิงคนหนึ่งที่สามารถสร้างแบรนด์ของตัวเองได้สำเร็จ” คืออะไร
เราเริ่มต้นทำเสื้อผ้าด้วยความชอบและคิดว่าเราน่าจะทำได้ โดยไม่ได้คิดว่า เสื้อผ้าคือธุรกิจตั้งแต่แรก Senada จะเป็นแบรนด์ที่มีความ “Feminine” และ “Vintage” ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนสะสมเสื้อผ้าวินเทจ เสื้อเหล่านี้จึงเป็นเหมือนครูสอนเรา เวลาที่เราไม่เข้าใจอะไรก็จะกลับไปดูการปักหรือคัทติ้งแบบต่างๆ ทำให้เราเกิดพัฒนาการในการใช้เทคนิคแบบงานวินเทจ จนกลายเป็นอัตลักษณ์ของแบรนด์ไปในที่สุด

ที่สำคัญอีกอย่างคือเรามีจังหวะที่ดีด้วย ในช่วงปีค.ศ. 2000 ที่เทคโนโลยีก้าวหน้ามาก คนมักจะพูดถึงคอมพิวเตอร์ โลกาภิวัฒน์ แต่ในทางกลับกัน ด้านแฟชั่นเสื้อผ้ากลับมีคนคิดถึงงานวินเทจเยอะ ทำให้เป็นจังหวะดีของเสื้อผ้าที่มีกลิ่นอายวินเทจ เราก็เลยได้เกิด และไปสู่ระดับสากลในจังหวะนั้นเอง เมื่อมองย้อนหลังไปเราพบว่า ความเป็นแบรนด์ Senada นั้น เกิดขึ้นได้ด้วยแรงบันดาลใจจากวินเทจที่ดี ทำให้เราลึกซึ้งกับงานรายละเอียดที่หนังสือไม่ได้สอน เว้นแต่ว่าไปดูงานตามพิพิธภัณฑ์ ฯลฯ
เสน่ห์ของแบรนด์ Senada ก็จะอยู่กับงานพิมพ์ที่มีคาแรคเตอร์ของตัวเอง มีความหวานผสมกับความ Missed Match (ไม่ใช่ Mix & Match) นะคะ กลายเป็นการ “ตัดกัน” ที่เกิดเป็นสไตล์เรา เช่น คู่สีนี้ไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้  หรือคอลเลกชั่นที่เป็นสไตล์อาร์ตนูโว มีนางฟ้า แต่ไม่ใช่นางฟ้าในยุคอาร์ตนูโวนะ เป็นนางฟ้าสมัยใหม่ล่องลอยในอวกาศ ฯลฯ เราพยายามเอาสิ่งที่เป็น Vintage และ Futuristic มาอยู่ด้วยกัน กลายเป็นสไตล์ Modern Vintage ขึ้นมา สังเกตว่า เราจะไม่ใช้ความเป็นวินเทจล้วนๆ แต่จะนำมาใช้ให้ทันสมัย และให้จับอยู่กับกระแสไปได้ตลอดเวลา

ถ้าคุณมีโอกาสได้วางหลักสูตรการเรียนแฟชั่นดีไซน์ คุณจะมีวิชาประเภทใดและสัดส่วนอย่างไรให้นักเรียนของคุณพร้อมสำหรับการออกไปทำงานจริง
พี่คิดว่า คนจะเรียนแฟชั่นก็ควรเหมือนคนเรียนหมอ คือ ก่อนที่จะใช้คำว่า “ดีไซเนอร์” เราต้องเป็น “เมคเกอร์” ก่อน โดยเริ่มจากการตัดเย็บซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญ พื้นฐานแรกเริ่มนี้จะทำให้เขาเห็นว่า เขาชอบการเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์จริงหรือไม่ มีทักษะหรือไม่มี เมื่อได้รู้แล้วเขาก็จะชัดเจน หรืออาจพบความชอบอื่นก็ได้ ส่วนหลักสูตรทั่วไปที่เขาต้องเรียน เช่น History of Fashion ก็เป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะแฟชั่นมักจะกลับไปกลับมา ถ้าเราไม่แม่นเรื่องประวัติศาสตร์แฟชั่นมันจะไปต่อไม่ได้ เหมือนการออกแบบที่ไม่มีหัวไม่มีหาง วิชาทั้งสองด้าน คือ “ศิลปกรรม” และ “เทคนิค” ควรจะไปด้วยกัน จำนวนชั่วโมงในการเวิร์คชอปก็ขึ้นอยู่กับครูผู้สอน ซึ่งครูก็ควรจะเข้าใจหลักการของการเวิร์คชอปที่ดี จริงๆ แล้วน่าจะดึงคนที่อยู่ในอุตสาหกรรมจริงๆ เข้ามาร่วมสอนด้วย เพราะบางทีครูที่เป็นครูจริงๆ อาจไม่ได้ตามอัพเดทเรื่องแฟชั่นอย่างใกล้ชิดพอ ทุกวันนี้มันมีการเปลี่ยนแปลงเรื่องวัสดุและเทคนิคต่างๆ อยู่ตลอด

ทุกวันนี้การอัพเดทเรื่อง “วัสดุ” ในวงการแฟชั่นเป็นอย่างไรบ้าง
จริงๆ มันมีการเปลี่ยนแปลงตลอดนะ เพราะแฟชั่นมีซีซั่น รายละเอียดของแต่ละคอลเล็กชั่นก็ไม่เหมือนกัน ผ้าหรือวัสดุในงานแฟชั่นก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับงานสถาปัตย์แหละ ยิ่งในวงการแฟชั่นยิ่งเปลี่ยนเร็ว เพราะต้องการความเฉพาะตัวแปลกใหม่ วัสดุมีอำนาจนะคะ เหมือนเป็นกลยุทธ์อย่างหนึ่งของโรงงานผู้ผลิต เช่น ผู้ผลิตผ้าของอิตาลีหรือฝรั่งเศสที่มักจะผลักดันผ้าที่เขาคิดค้นออกมาเป็นพิเศษ (ซึ่งคนอื่นทำไม่ได้) ให้มาอยู่ในกระแส บางทีมันก็มีเรื่องการเมืองอยู่ในวงการนี้ ฉะนั้นจะมีการชูเรื่องของวัสดุเป็นกระแสหลักด้วย คนทำเสื้อผ้าก็ต้องรู้จักการใช้วัสดุ และดัดแปลงวัสดุนั้นเป็นเสื้อผ้าในสไตล์ของตัวเองให้ได้ เรื่องนี้เป็นทักษะสำคัญที่เราต้องอัพเดทตลอดเวลา

แล้วเมืองไทยมีความโดดเด่นเรื่องวัสดุ (หรือเรื่องอื่นๆ) ในทางแฟชั่นบ้างไหม
ต้องบอกตรงๆ ว่า เรามักจะเป็นผู้ตามเสมอ และเป็นธรรมดาว่า โลกฝั่งเอเชียมักจะเป็นผู้ตามฝั่งตะวันตก แต่เมื่อมองมุมกลับ ยุคนี้โลกได้เชื่อมต่อกันหมดแล้ว เป็นโลกที่ตะวันตกผสมกับตะวันออก ฉะนั้น มันอยู่ที่ความฉลาดของดีไซเนอร์ในการนำมาสิ่งต่างๆ มาผสมกลมกลืนกัน บางทีตะวันตกก็นำวัสดุของทางตะวันออกไปใช้ ไม่ว่าจะเป็นไหมไทย งานปักของอินเดีย หรือกระทั่งงานของชนเผ่าที่ยังซ่อนเร้นอยู่ อันที่จริงแล้ว สิ่งที่ไทยเรามีอยู่และโดดเด่นมากคือ “งานหัตถกรรม” แต่มันยังไม่สามารถเกิดและมาอยู่ในอุตสาหกรรมใหญ่ได้ เพราะไม่มีการวางระบบให้เข้าสู่ความเป็นอุตสาหกรรม ทุกอย่างยังปิดอยู่ในระดับหมู่บ้าน แต่นั่นก็คือ ความงามของเขา เป็นวัฒนธรรมของไทยเรา พี่มองว่า หากมีองค์กรเข้ามาสนับสนุน ทำการยกระดับหรือสร้างมาตรฐานที่ดีให้แก่งานหัตถกรรมไทย หรือทำให้มันเข้าสู่อุตสาหกรรมได้เมื่อไหร่ นั่นจะสำคัญมากในเชิงการค้า

ถ้าให้เปรียบเทียบงานออกแบบแฟชั่นเหมือนงานอย่างอื่น คุณจะเปรียบกับสิ่งใด
พี่คิดว่า อาชีพเราเหมือนนักกีฬาเลย เพราะเรามีซีซั่นเป็นตัวกำหนด ก่อนจะถึงรันเวย์ก็เหมือนนักกีฬาก่อนลงแข่งขัน ต้องฟิตร่างกาย เก็บตัวฝึกซ้อมเต็มที่ พี่รู้สึกว่า ช่วงเก็บตัวของพี่ต้องไม่ว่อกแว่ก ต้องคอนโทรลเรื่องเวลาอย่างดี ถึงเวลาทดลองทำงานก็ต้องเต็มที่ เพียงช่วงนี้ช่วงเดียวเพื่อจะถึงวันที่เราจะได้ออกคอลเลกชั่นที่สวยงามบนรันเวย์ ถึงวันนั้น เราจะขายได้หรือไม่ก็ยังตอบไม่ได้ เหมือนนักกีฬาที่ชนะหรือไม่ก็ยังตอบไม่ได้เช่นกัน ช่วงก่อนแข่งนี่เป็นช่วงที่เราเครียดและกดดันมากๆ พอออกรันเวย์เราก็โล่งอกไปทีหนึ่ง อย่างน้อยที่สุดมันก็ได้อะดรินาลีนกลับมา แต่ถ้าคอลเลกชั่นไม่ประสบความสำเร็จ ก็จะเป็นอะไรที่เศร้ามาก แต่ชีวิตก็ยังไม่จบนะ เราก็ต้องแข่งต่อไป ฤดูกาลหน้าก็ต้องกลับมาอีก เราจึงเหมือนกับนักกีฬาจริงๆ มีแข่ง มีแพ้ มีชนะ มีได้ มีเสีย แต่สิ่งสำคัญที่สุด คือ ต้องอดทนมากๆ มีวินัยมากๆ และหยุดไม่ได้

คิดว่าการพัฒนาธุรกิจสิ่งทอและแฟชั่นในเมืองไทยควรจะเป็นไปในทิศทางใด
เราต้องสร้างความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจให้กับทั้งคนไทยและต่างประเทศก่อน โดยเฉพาะเรื่องความมั่นคงภายในซึ่งส่งผลถึงภาพลักษณ์ของประเทศ จะทำอย่างไรให้ต่างชาติเขามั่นใจที่จะลงทุนหรือทำธุรกิจกับเรา เพราะการทำธุรกิจเป็นเรื่องของความน่าเชื่อถือและความไว้วางใจน

ส่วนอีกด้านที่เราต้องทำให้โลกยอมรับเราให้ได้ก็คือ การสร้างเศรษฐกิจสร้างสรรค์ด้วยผลิตภัณฑ์ที่มีความคิดสร้างสรรค์และคุณภาพ โดยเฉพาะเรื่องความสามารถในการผลิตสินค้าที่ได้มาตรฐาน ทุกคนต้องช่วยกัน ไม่ใช่คิดว่าจะทำแต่ของถูก ขายง่าย ขายเร็ว ขอบอกว่า มันไม่ยั่งยืน เพราะโลกใบนี้มันเปิดหมดแล้ว เราไม่มีวันถูกกว่าจีน ไม่มีวันถูกกว่าอินเดีย ถ้าวันนี้เราอยากให้สังคมหรือธุรกิจโดยรวมพัฒนาต่อ เราต้องทำสิ่งที่เรียกว่า “การเพิ่มมูลค่า” ให้เกิดขึ้น ช่วยกันผลักดันเรื่องมาตรฐาน คำนึงถึงสิ่งแวดล้อมให้ได้รับการยอมรับในระดับโลก

Senada เป็น Eco-Fashion ด้วยรึเปล่า
แม้เราเป็นบริษัทเล็กๆ แต่เราต้องสร้างจุดแข็งของโปรดักท์เราให้ได้ เราจึงทำเรื่องนี้มาตลอด เพราะสินค้าเราจะต้องส่งออกไปญี่ปุ่น ยุโรป ซึ่งเขากรีนมานานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งเริ่ม แต่ประเทศเรายังถือว่าใหม่อยู่ บ้านเราควรผลักดันเรื่องนี้ให้เกิดขึ้นจริงๆ ในระบบอุตสาหกรรม ไม่ใช่แค่ในแคมเปญโฆษณา ผู้ประกอบการต้องลงมือทำให้ตลาดเห็นว่า “เราตระหนักและทำได้จริง” การที่เราส่งออกไปญี่ปุ่นได้ก็เป็นข้อพิสูจน์ว่า สินค้าของเราจะเป็นที่ยอมรับในอีกหลายประเทศ เพราะมาตรฐานญี่ปุ่นนั้นสูงมาก บ้านเรายังไม่มีความตื่นตัวเรื่องนี้ โรงงานต่างๆ ก็ไม่ได้ลงทุนอะไร เพราะเรายังต้องบริโภคของราคาถูกอยู่

แต่ถ้าวันหนึ่งผู้บริโภคลุกขึ้นมาบอกว่า เราไม่เอาของราคาถูกแต่อันตรายอีกแล้ว เหมือนกับญี่ปุ่นที่ลุกขึ้นมาบอกว่า ฉันต้องการของดี เอื้อเฟื้อต่อสิ่งแวดล้อม แพงกว่านี้อีกนิดก็ยินดีจ่าย นั่นล่ะคือสิ่งที่ทำให้โรงงานต้องปรับตัวตามไปโดยปริยาย ในฐานะผู้ผลิตแล้ว เราก็เลือกทำงานกับคนที่มีแนวคิดกรีนเหมือนเรา และเรายอมจ่ายแพงกว่าเพื่อรักษามาตรฐานให้เป็นที่ยอมรับ ซึ่งมันคุ้มค่าค่ะ เพราะมันไปได้นาน และไปไหนก็ได้ทุกที่ในโลก ทำให้เรามีทางเลือกที่มากขึ้นด้วย

ความคิดเห็นของคุณต่อโครงการ “จับคู่ทางธุรกิจ”
ดีนะคะ แต่ควรทำให้ต่อเนื่อง เลือกคู่ก็ต้องดูกันนานๆ เพราะกว่าจะเจอคู่ที่ถูกใจนั้นยาก แต่ก็นับว่าเป็นโอกาสที่เปิดกว้างให้ผู้เข้าร่วมได้มาเจอในสิ่งที่ตรงกัน ที่สำคัญต้องทำให้เกิดความยั่งยืนและนำไปสู่ธุรกิจที่เป็นจริงได้ เพราะสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับธุรกิจก็คือ การที่คนทำงานเบื้องหลังนั้นอยู่ได้ ถ้าดีไซเนอร์ได้มีโอกาสทำงานและผู้ประกอบการเห็นคุณค่าของดีไซเนอร์มากขึ้น เราจะเห็นเลยว่าธุรกิจ OEM เดิมเขาจะเรียก “มูลค่าเพิ่ม” จากสินค้าได้มากขึ้น แต่เดิมเราอาจคูณ 1.3 เท่า ทีนี้เราจะคูณได้ 5 เท่า ยิ่งหากเป็นระดับซูเปอร์แบรนด์แล้วเขาคูณได้ถึง 14 เท่าค่ะ พี่มองว่าตรงนี้จะทำให้เราเกิดกำลังใจมากขึ้นเมื่อแบรนด์ของเราได้เพิ่มมูลค่าของตัวเองไปเรื่อยๆ แม้จะต้องใช้เวลามากก็ตาม แต่มันคุ้มค่าค่ะ

ไม่ว่าจะในยุคสมัยใด “ศิลปะ” ยังคงเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของมนุษย์เสมอ ในยุคที่มนุษย์กับธรรมชาติทำท่าว่าจะไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข “ศิลปะ” ก็กำลังทำหน้าที่เสมือนเป็นสื่อให้มนุษย์ผู้เพิกเฉยละเลยได้ฉุกคิดและหันกลับมามองชีวิตอื่นๆ ที่เป็นเพื่อนร่วมโลกบ้างในบางเวลา

Elephant Parade นิทรรศการศิลปะกลางแจ้งที่จัดแสดงประติมากรรมรูป “ช้าง” โดยฝีมือการสร้างสรรค์ของศิลปิน นักออกแบบ และบุคคลมีชื่อเสียงหลายท่าน ก็นับเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของ “ศิลปะเพื่อชีวิต” ที่มีวัตถุประสงค์หลักคือ การสร้างความตระหนักต่อสาธารณชนถึงสถานการณ์ความรุนแรงของภัยคุกคามต่อชีวิตช้างเอเชีย ซึ่งลดจำนวนลงอย่างมากในช่วงหนึ่งศตวรรษที่ผ่านมา (และเพื่อระดมเงินบริจาคเพื่อการอนุรักษ์ช้างในเอเชียด้วย) ทั้งนี้นิทรรศการ Elephant Parade ได้จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปีค.ศ.2007 ที่เมืองร็อตเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ส่วนในปีนี้ นิทรรศการได้ถูกจัดขึ้นพร้อมๆ กันใน 3 เมือง (ของ 3 ประเทศ) อันได้แก่ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมืองเอมเมน ประเทศเนเธอร์แลนด์ และเมืองเบอร์เก้น ประเทศนอร์เวย์ ซึ่งในปีหน้า Elephant Parade ก็จะไปจัดขึ้นอีกที่กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก และที่เมืองเฮอร์เลน ประเทศเนเธอร์แลนด์

นอกจากงานประติมากรรมช้างกลางแจ้งแล้ว ยังมีตุ๊กตาช้างอีกหลายขนาดที่ศิลปินชาวไทยและชาวต่างชาติแสดงฝีมือการเพ้นท์ลวดลายหลากหลายกันแบบสดๆ โดยตุ๊กตาช้างเหล่านี้จะวางถูกจำหน่ายใน Elephant Gallery Store ของแต่ละประเทศ สำหรับรูปที่ TCDCCONNECT นำมาฝากทุกท่านในครั้งนี้ มาจาก Elephant Gallery Store ที่ถนน Carnaby Street ซึ่งเป็นถนนสายแฟชั่นที่คับคั่งที่สุดแห่งหนึ่งใจกลางกรุงลอนดอน

กลับมาพูดถึง “กระแสการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม” กันสักนิด ทุกวันนี้ในเมื่อมนุษย์เองก็กำลัง “รับกรรม” ที่ทำไว้กับธรรมชาติอย่างใหญ่หลวง ดังนั้น เราฟันธงได้เลยว่าต่อจากนี้ไปกระแสการอนุรักษ์ต่างๆ จะเป็นกระแสที่ “แรงดีไม่มีตก” อย่างแน่นอน (เพราะยิ่งวันมันก็ยิ่งจะส่งผลต่อวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของผู้บริโภคมากขึ้นเรื่อยๆ) ปัจจุบันเราจะเห็นว่าผู้ประกอบการหลายรายได้ตระหนักถึงความจริงในข้อนี้ จึงได้หยิบยกเอา “การอนุรักษ์” มาเป็นแนวคิดหลักในการทำ CSR เพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อสังคม ตลอดจนเสริมสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับองค์กร

แบรนด์เครื่องประดับ Swarovski เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งที่ได้ผสานแนวคิดดังกล่าวเข้ากับผลิตภัณฑ์ของตนเอง จนเกิดเป็นผลงานการออกแบบคริสตัลไตรภาค SCS Trilogy Endangered Wildlife 2008–2010 (คริสตัลรูปสัตว์ป่าใกล้สูญพันธ์) โดยในปีค.ศ.2010 นี้ Swarovski ได้สร้างสรรค์ “Tiger” คริสตัลรูปเสือโคร่ง ซึ่งเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายในซีรี่ส์ (ต่อจาก “Panda” และ “Gorilla” ที่ออกมาในปี 2008 และ 2009) ซึ่งทางบริษัท จะนำรายได้ส่วนหนึ่งไปสมทบทุนโครงการ Swarovski Water School ที่จัดขึ้นเพื่อสอนให้เด็กรู้จักใช้ทรัพยากรน้ำอย่างรู้คุณค่า

คอลเล็คชั่น Endangered Wildlife ของ Swarovski ทั้ง 3 ชุดนี้ นับว่า ประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งในแง่ของการขายและการสร้างความตระหนัก (awareness) ที่มีต่อแบรนด์และองค์กร เพราะนอกจากจะสอดคล้องกับความตื่นตัวในกระแสการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมแล้ว “Panda” ซึ่งออกมาในปี 2008 ยังเป็นสินค้าที่ตอบรับกับมหกรรมกีฬาโอลิมปิกส์ที่ประเทศจีนเป็นเจ้าภาพพอดี ในขณะที่ “Tiger” ก็ออกมาคำรามรับปีเสือในปี 2010 นี้ได้อย่างพอดิบพอดี ในกรณีเช่นนี้เรียกได้ว่า “อินทุกเทรนด์” เลยทีเดียว ดังนั้น สำหรับผู้ประกอบการที่อยาก “ทำยอด” และ “ทำบุญ” ไปในเวลาเดียวกัน ผมว่ากรณีศึกษาเล็กๆ ของ Swarovski นี้ก็น่าจะเป็นตัวอย่างที่เก็บไว้ทำตามได้สำหรับหลายๆ คน

เป็นอันว่า “ศิลปะ” ไม่ว่าจะเป็น fine arts หรือ commercial arts นั้น ต่างก็มีพลังที่จะช่วยเปลี่ยนโลกใบนี้ให้ดีขึ้นได้ ใครที่คิดจะสืบสานวัฒนธรรมสร้างสรรค์แบบนี้อีกในอนาคต TCDCCONNECT ยินดีช่วยสนับสนุนและเผยแพร่ครับ

ที่มา:
http://www.elephantparade.com http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=kengmanny&month=01-2010&date=26&group=9&gblog=97

เครดิตภาพ:
http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=kengmanny&month=01-2010&date=26&group=9&gblog=97 http://www.crystalclassics.com/swarovski/scs/images/pandas_scs_sw.jpg
http://www.negozimoretti.com/swarovski/scs%20gorilla%20piccolo.jpg

ตอนที่แล้วเราได้ยกตัวอย่าง 25 ผลงาน “รีดีไซน์” ในญี่ปุ่น ที่ถูกออกแบบใหม่ด้วยวิธีคิดแบบ universal design ซึ่งทั้งหมดมีเป้าหมายเพื่อแก้ไขปัญหาในชีวิตประจำวันของคนทุกกลุ่ม (ทุกความต้องการ) ในตอนที่ 2 นี้ เราจะมาดูกันต่อว่าแนวคิด universal design ที่ว่าสามารถช่วยให้ทุกชีวิต “ดีขึ้น” ได้อย่างไรอีกบ้าง

26. จัดที่สำหรับผู้ที่ใช้รถเข็นไว้เป็นพิเศษในสนามกีฬา โรงภาพยนตร์ และโรงละคร
27. ออกแบบเคาน์เตอร์รับเรื่องตามหน่วยงานให้มีระดับความสูงแตกต่างกัน สำหรับผู้ที่มีความสูงต่างกัน อย่างเช่น เด็ก คนนั่งรถเข็น เป็นต้น
28. ออกแบบระบบเตือนไฟไหม้ให้เป็นทั้งแบบเสียงสัญญาณและตัวหนังสือขึ้นตามจอ สำหรับคนหูหนวก

29. ออกแบบเก้าอี้รอรถเมล์ตามที่สาธารณะให้มีหลายระดับ สำหรับผู้ที่มีความสูงต่างกัน
30. ออกแบบที่ขึ้นแท็กซี่ให้เป็นทางลาด เพื่อให้เดินขึ้นง่าย แต่ก็ไม่ให้น้ำท่วมถึงเวลาฝนตก
31. มีแว่นขยายไว้สำหรับผู้สูงอายุในห้องสมุด
32. จัดที่นั่งในห้องเรียนสำหรับนักศึกษาที่ใช้รถเข็นในมหาวิทยาลัย
33. บอกจำนวนขั้นบันไดไว้ที่ราวจับบันได สำหรับคนตาบอด
34. ในห้างสรรพสินค้ามีห้องสำหรับเปลี่ยนผ้าอ้อม ให้นมบุตร และมุมสำหรับให้เด็กเล่น
35. มีที่สำหรับผูกสัตว์เลี้ยง (สุนัข) ไว้หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต
36. ในซูเปอร์มาร์เก็ต มีผักแบ่งขายในปริมาณที่เหมาะสมสำหรับผู้ที่อยู่คนเดียว (หรือสองคน) เพื่อไม่ให้เหลือทิ้ง
37. เตรียมรถเข็นซื้อของไว้สำหรับคนนั่งรถเข็น
38. มีรถเข็นผ่อนแรงสำหรับผู้สูงอายุ แถมยังสามารถซื้อของและใส่ของกลับบ้านได้ด้วย
39. ช้อนราเม็งของร้านสุกิยะจะเป็นส้อมและช้อนไปในตัว เพื่อให้เด็กๆ ทานเส้นและซดน้ำซุปได้ง่ายขึ้น
40. ออกแบบเครื่องให้น้ำเกลือที่สามารถปรับระดับได้ ทำให้ผู้ป่วยเด็กเคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น
41. ออกแบบแพ็คเกจจิ้งที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม โดยเน้นแบบเติม และฉีกใช้ได้ง่าย
42. ออกแบบที่นั่งบนรถไฟให้สามารถปรับเบาะให้หันหน้าเข้าหากันได้ พร้อมมีที่วางเครื่องดื่ม
43. ออกแบบเตาแก๊สหรือเตาไฟฟ้าให้ตัดแก๊สหรือตัดไฟอัตโนมัติเวลาเกิดแผ่นดินไหว หรือในยามที่ผู้ใช้ลืมปิด

44. ตู้เย็นของฮิตาชิ สามารถเปิดเพื่อหยิบเฉพาะน้ำดื่มได้ด้วย
45. ออกแบบขวดน้ำให้รินได้ง่าย และลอกฉลากออกได้ง่ายขึ้น เพื่อให้คนแยกขยะได้สะดวก  
46. มีช่องตาแมวหลายจุดบนประตูหนึ่งบาน เพื่อให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่สามารถใช้งานได้
47. ออกแบบมือจับประตูให้ผลักออกได้เลย (ไม่ต้องบิด) เพื่อเวลาคนถือของมาเยอะๆ จะได้ไม่ต้องวางของเพื่อบิดลูกบิดประตู ส่วนกุญแจจะเป็นแบบมีเซ็นเซอร์ทาบ และมักจะมีเก้าอี้พับไว้ให้นั่งใส่รองเท้าได้ด้วย
48. ออกแบบพื้นบ้านให้ของตกลงมาแล้วไม่แตก ทั้งยังเขียนแล้วลบได้อีกต่างหาก
49. มีไฟระเบียงฉุกเฉินในบริเวณบ้าน ในกรณีที่ไฟดับ ไฟตัวนี้จะติดอัตโนมัติ
50. ออกแบบเครื่องใช้ต่างๆ ภายในบ้านให้เหมาะกับคุณแม่บ้านมากขึ้น อาทิ ออกแบบตู้ที่อยู่สูงให้ดึงลงมาได้ง่ายด้วยการใช้แรงเพียงเล็กน้อย, อ่างอาบน้ำมีพื้นผิวที่ทำความสะอาดง่าย, พื้นห้องอาบน้ำทำจากวัสดุกันลื่นและแห้งเร็ว, ท่อระบายน้ำทำความสะอาดได้ง่ายขึ้น, อ่างอาบน้ำมีราวจับกันลื่นและให้ขึ้นลงง่าย, ฝักบัวปรับระดับได้, ใต้กระจกที่อ่างล้างหน้ามีเก้าอี้ที่สามารถดึงออกมานั่งได้และยังเก็บของในเก้าอี้ได้ด้วย, ออกแบบลิ้นชักให้เป็น step เพื่อหยิบของที่อยู่สูงและเก็บของได้ เป็นต้น

นี่คือตัวอย่างผลงาน “รีดีไซน์” ที่คำนึงถึงความต้องการและพฤติกรรมการใช้งานของผู้ใช้ทุกกลุ่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับกลุ่มคนที่มีความจำเป็นทางกายภาพ เช่น เด็ก ผู้สูงอายุ และคนพิการ ซึ่งเป็นเรื่องที่นักออกแบบรุ่นใหม่ต้องตระหนักให้มากขึ้น สำหรับบ้านเราแม้สิ่งอำนวยความสะดวกในที่สาธารณะจะยังไม่เอื้อต่อคนทุกกลุ่มเหมือนในญี่ปุ่น แต่ผมเชื่อมั่นว่านักออกแบบไทยกำลังอยู่บนเส้นทางของการพัฒนา และเรามีศักยภาพเพียงพอที่จะทำให้ทุกชีวิตในเมืองไทย “ดีขึ้น” ได้ ขอเพียงแค่เราเริ่มที่ความตระหนัก และหันมาใส่ใจในทุกๆ รายละเอียดและความต้องการของสมาชิกในสังคมครับ

เครดิตข้อมูล : เรียบเรียงจากบทความของคุณ ANURAK CHANPOSRI ใน http://hayashikisara.exteen.com/20090802/universal-design-50-4

กลับไปอ่านตอนที่ 1

‘Universal Design’ เป็นคอนเซ็ปท์ในการออกแบบที่กำลังเป็นที่นิยมและเริ่มนำมาใช้กันมากขึ้นเรื่อยๆ ในวงการออกแบบ อาจเป็นเพราะ universal design เป็นวิธีคิดที่เข้าใจความต้องการและพฤติกรรมของผู้ใช้ที่มีความแตกต่างและหลากหลายเป็นหลัก ทำให้การออกแบบสามารถแก้ไขปัญหาในชีวิตประจำวันได้อย่างแท้จริง

“ญี่ปุ่น” นับเป็นหนึ่งในผู้นำที่เชี่ยวชาญวิธีคิดแบบ universal design ทั้งนี้ นอกจากจะเป็นเพราะญี่ปุ่นเป็นเจ้าแห่งการคิดค้นนวัตกรรมแล้ว ปัจจัยอื่นๆ อย่างเช่น การเพิ่มขึ้นของประชากรผู้สูงอายุในญี่ปุ่น (ที่มีผู้สูงอายุวัย 80 ปีขึ้นไปราว 7 ล้านคน และผู้สูงอายุวัย 65 ปีขึ้นไปอีก 27.44 ล้านคน คิดเป็น 5.6% และ 21.5% ของประชากรทั้งหมด ตามลำดับ) การเพิ่มขึ้นของจำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติ (ตามแผนการส่งเสริมการท่องเที่ยว Yokoso Japan) ฯลฯ ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้การออกแบบของญี่ปุ่นไม่ได้ถูกนำเสนอในแค่รูปแบบเดียว แต่ต้องมีการ “รีดีไซน์” โดยคำนึงถึงความต้องการและความจำเป็น (ทั้งทางกายภาพและทางจิตวิทยา) ของผู้ใช้หลายหลายกลุ่มด้วย

TCDCCONNECT ขอนำเสนอตัวอย่าง 50 ชนิด ของเครื่องใช้ภายในบ้านและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ในที่สาธารณะ ที่ประเทศญี่ปุ่นนำมาออกแบบใหม่ให้เข้าถึงผู้ใช้ทุกกลุ่ม (ทุกความต้องการ) และเราขอบอกว่ามัน “เวิร์ค” จริงๆ

1. ประตูอัตโนมัติ เพื่อให้คนทุกกลุ่ม อาทิ คนพิการ คนที่มีสัมภาระมาก ผู้สูงอายุที่แรงน้อย ฯลฯ สามารถใช้ประตูได้โดยไม่ต้องเปิดเอง
2. ติดบาร์จับในห้องน้ำสาธารณะเพื่อให้ผู้สูงอายุ สตรีมีครรภ์ ฯลฯ ได้มีที่จับพยุงตัวเวลาลุก-นั่ง รวมทั้งมีห้องน้ำสำหรับคนนั่งรถเข็นอย่างน้อยหนึ่งห้อง และอีกห้องสำหรับเปลี่ยนผ้าอ้อมเด็กด้วย
3. การสื่อสารด้วยภาพในที่สาธารณะ เพื่อให้คนต่างชาติสามารถเข้าใจได้ง่ายขึ้น
4. ติดตั้งระบบการป้อนข้อมูลแบบใหม่ที่ไม่ต้องใช้ทั้งเม้าส์หรือคีย์บอร์ด แต่ใช้เสียงแทนเพื่อให้คนพิการ ผู้สูงอายุ และคนที่ไม่สามารถพิมพ์สัมผัสสามารถใช้คอมพิวเตอร์ได้
5. รายการทีวีในญี่ปุ่นมีตัวหนังสือเพื่อให้คนที่หูหนวกได้ดูรายการทีวีหรือดูข่าวรู้เรื่อง
6. ออกแบบขวดแชมพูกับครีมนวดผมให้ต่างกันเพื่อสะดวกต่อการใช้
7. ทางเข้า-ออกอาคารมีทางลาดไว้สำหรับคนนั่งรถเข็นหรือผู้ใช้รถเข็นเด็ก
8. ออกแบบเครื่องใช้ไฟฟ้าให้ใช้งานง่ายขึ้น ด้วยการลดการต่อสายไฟหรือลดช่องเสียบสายต่างๆ
9. ออกแบบกระติกน้ำร้อนให้เป็นปลั๊กแบบ magnet consent เพื่อให้ผู้สูงอายุใช้งานง่ายและปลอดภัย
10. ออกแบบเครื่องซักผ้าเป็นแบบฝาหน้า เพื่อให้เด็ก ผู้ใหญ่ หรือคนพิการที่ใช้รถเข็นสามารถหยิบผ้าเข้า-ออกได้ง่าย และมองเห็นการทำงานภายในเครื่อง

11. โถส้วมเป็นระบบเปิดปิดฝาและกดน้ำอัตโนมัติ
12. ที่ใส่กระดาษชำระในห้องน้ำสามารถฉีกได้ด้วยมือเดียว และจะมีกระดาษทิชชู่เผื่อไว้ให้อีกม้วนเสมอ
13. ออกแบบบันไดให้มีความสูงแต่ละขั้นน้อยลง ติดแถบสีเพื่อให้เห็นขั้นได้ชัดเจนขึ้น ทำราวจับหลายระดับเพื่อให้ผู้ใช้ที่มีความสูงต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นเด็ก ผู้ใหญ่ ผู้สูงอายุที่มีหลังค่อม สามารถใช้ได้สะดวก
14. ประตูทางขึ้นรถเมล์มีความกว้างมากพอสำหรับคนนั่งรถเข็นหรือผู้ใช้รถเข็นเด็ก และภายในรถจะมีที่สำหรับคนนั่งรถเข็นด้วย สำหรับรถไฟ จะมีเจ้าหน้าที่จะมาคอยบริการวางทางเชื่อมเพื่อให้คนนั่งรถเข็นสามารถขึ้นรถไฟได้สะดวกยิ่งขึ้น
15. โทรศัพท์สาธารณะมีความสูงหลายระดับ เพื่อให้คนนั่งรถเข็นหรือเด็กที่ความสูงไม่ถึงใช้งานได้ง่ายขึ้น
16. หน้าห้องน้ำมีป้ายบอกแผนผังภายในห้องน้ำ อาทิ มีห้องน้ำกี่ห้อง ห้องน้ำคนพิการอยู่ตรงไหน และคนตาบอดสามารถสัมผัสอักษรเบรลล์ได้ด้วย
17. สถานีรถไฟมีประตูทางเข้าชานชาลาอย่างน้อยหนึ่งประตูสำหรับคนนั่งรถเข็น ผู้ใช้รถเข็นเด็ก หรือผู้ที่มีสัมภาระมาก
18. ใช้สีและตัวเลขในการแยกสายรถไฟและขบวนรถไฟ เพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้น
19. ออกแบบเครื่องเขียนให้ใช้งานง่ายขึ้น โดยใช้แรงน้อยและเป็นอันตรายน้อยลง อาทิ เข็มหมุดของ  kokuyo มีการติดพลาสติกหุ้มเพื่อลดอันตราย
20. ออกแบบบัตรโทรศัพท์ให้ใช้งานง่ายขึ้นสำหรับคนตาบอด โดยทำเป็นรอยหยักไว้ให้คนสัมผัสรู้ได้ว่าจะต้องสอดด้านไหนเข้าเครื่อง (ซึ่งคุณสมบัติข้อนี้เป็นมาตรฐานของ JIS ด้วย)
21. จัดที่จอดรถสำหรับคนพิการ ผู้สูงอายุ สตรีมีครรภ์ ไว้ใกล้ทางเข้าประตูห้างฯ หรือซูเปอร์มาร์เก็ต
22.มีเสียงบอกภายในลิฟท์เพื่ออำนวยความสะดวกให้คนตาบอด
23. ออกแบบกล่องนมกับกล่องน้ำผลไม้ (ซึ่งทำจากกระดาษเหมือนกัน)ให้มีสัมผัสต่างกัน ตรงที่กล่องนมจะมีรอยหยักเพื่อให้คนตาบอดสัมผัสแล้วรู้ว่าเป็นนม
24.เช่นเดียวกับ plastic wrap และอะลูมิเนียมฟอยล์ที่กล่อง ก็จะมีตราประทับนูนไว้เพื่อให้คนตาบอดสัมผัสแล้วรู้ว่ามันคืออะไร
25. ออกแบบให้สวิตช์ไฟใหญ่ขึ้นกว่าเดิม และมีป้ายกำกับว่าเป็นสวิตช์อะไร

นี่เป็นเพียงครึ่งแรกของตัวอย่างการ “รีดีไซน์” ที่ตอบสนองต่อความต้องการของผู้ใช้ทุกกลุ่ม ในตอนต่อไปเราจะมาดูกันต่อว่า universal design ยังอำนวยความสะดวกอะไรให้เราได้อีกบ้าง

เครดิตข้อมูล : เรียบเรียงจากบทความของคุณ ANURAK CHANPOSRI ใน http://hayashikisara.exteen.com/20090802/universal-design-50-4

ติดตามอ่านตอนที่ 2